هیچ کس و هیچ چیز باعث نشد من از همصحبتی تو دست بکشم، حتی اگر آخرش بعض و دلتنگی باشد...تقصیر توست که رفتارهای عادی بقیه آزارم می دهد، برای آن بی پروا ناز کردنها...و حالا عاقبتش شده زود رنجیهای بی جهت امروز...
کلافه نه، خفه ام!
و دلم به شدت برای خودم می سوزد...
+
تاريخ یکشنبه بیست و نهم مهر 1386ساعت 21:8 توسط خیاط باشی