::خياط باشي::


	تعلیق تعلیق یعنی آویزان ماندن خواننده تا انتهای داستان؟؟ پس رحم و مروتتان کجا رفته؟ انسانیت چه می‌شود؟ + تاريخ چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387ساعت 23:26 توسط خیاط باشی \| دامان زندگی کثافت‌زده ما جلوی آینه ایستاده لباس‌هایش را می‌پوشد٬ می‌پرسد: خیلی آدم گهی‌ام٬نه؟ دست‌هایم را دور بالش حلقه می‌کنم٬ خنکی ملافه‌های سفید می‌رسد به زیر پوستم٬ دلم نمی‌خواهد حرف بزنم٬ از توی آینه نگاهش می‌کنم... کتش را می‌پوشد و کنار تخت می‌نشیند :نه؟ با صدای گرفته جواب می‌دهم نه! بلند می‌شود که برود دستش را می‌گیرم٬ آرام زمزمه می‌کنم این‌ گناه نیست٬ کثافت‌کاری نیست٬ بیچارگیه! ما فقط بیچاره‌ایم... پ.ن.عنوان از وسط یک پست رویا! + تاريخ چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387ساعت 1:25 توسط خیاط باشی \| دردهای باقالی خدا جان امروز یک کیلو از خوشمزه‌ترین نعمت‌هایت را دور ریختم٬ مرا ببخش٬ راستش این یک کیلو نعمت داشت به قیمت تباه شدن پنج شش کیلو از نعمات دیگرت تمام می‌شد٬ تصمیم گرفتم باقی باقالی‌ها را توی سطل بریزم بلکه هم از نعشگی‌مان کم شود و هم کمی نبات بماند برای دردهای واجب‌تر... + تاريخ جمعه بیستم اردیبهشت 1387ساعت 0:15 توسط خیاط باشی \| هیجان ... : خوب اشتباه گفتی مردها دامادی می‌کنن نه عروسی. - به نظر من که همه عروسی می‌کنن٬ چون هیجانش بیشتره. : نه! مردها داماد می‌شن٬ عروس که نمی‌شن! - خوب داماد می‌شن ولی عروسی می‌کنن. : ول کن دیگه! جفتش هیجانش زیاده. ... + تاريخ پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 0:47 توسط خیاط باشی \| و حرف‌هایم را نگویم زُلمه! پ.ن. زل+م+ه٬ به ضم ز٬ فتح ل٬ کسر م و به معنای دلم می‌خواهد زل بزنم به این صفحه و حرف‌هایم را نگویم... + تاريخ چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387ساعت 1:53 توسط خیاط باشی \| دلتنگی می‌شود... مثل آدم‌هایی که دست یا پایشان قطع شده‌است و تا مدت‌ها پایی که نیست درد می‌کند٬ دستی که نیست می‌سوزد... دلتنگی می‌شود جای خالی یک نفر که نیست.درد دارد٬ سوز دارد و اشک. + تاريخ یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1387ساعت 2:21 توسط خیاط باشی \| من نباشم؟ تو این آهنگ "من اگه نباشم" آقایان(؟) کامران و هومن٬* آخرش معلوم می‌کنه من باشم؟ نباشم؟ اصولاً کی باشه بهتره؟ + تاريخ جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 23:53 توسط خیاط باشی \| شخصیت پردازی من روی دستشوئی رفتن شخصیت‌های داستانم حساسم٬ حداقل هر دو ساعت یک‌بار همه‌شان را می‌فرستم... + تاريخ جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 23:21 توسط خیاط باشی \| زمین برگشت؟ چند سال پیش٬ زندگی٬ درخت٬‌ گل٬ قاصدک٬ پروانه... بعد یک روز یادم نیست خم شدم بندهای کفشم را ببندم٬ یا حواسم رفت به قارقار یک کلاغ٬ بیابان٬ ریگ٬ عقرب٬ چاه٬ عطش... زمین برگشت یا دوره‌اش گذشت؟ + تاريخ چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1387ساعت 2:50 توسط خیاط باشی \| مینیمال‌های طلاق خودم به تازگی کشف کرده‌ام که چندتایی از مینیمال‌های معروف خدا در سوره طلاق آمده است٬ اصلاً هم ربطی به طلاق و جدایی ندارد. پ.ن. یعنی انتظار دارید کشفم را مفت و مجانی بنویسم؟زحمت بکشید قرآن خاک خورده سر طاقچه را باز کنید بلکه ما هم به مراتب بالاتری از بهشت دست پیدا کنیم با این تبلیغ. + تاريخ چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1387ساعت 2:12 توسط خیاط باشی \| حرف بد : خودشم یه بار حرف بد زد! - چی گفت؟ ک داشت؟ : نه! تو یکی از پست‌هاش٬ یه چیزی رو اشاره کرده بود... - اگه ک نداشت که حرف بد نیست! : مگه خر حرف بد بود که منو دعوا کرد؟ - نه! من که نمی‌گم خر حرف بده! به نظرمن گه هم حرف بد نیست! لازمه! ... + تاريخ پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387ساعت 2:2 توسط خیاط باشی \| پرده‌های خانه من از جلوی مغازه‌های پرده‌فروشی رد می‌شوم٬ تمام تلاشم تصویر‌سازی خودم است درحالی‌که پرده‌های اتاق خواب خانه‌ام را انتخاب می‌کنم٬ تصویر از همان اول برفک است... فکر می‌کنم اگر روزی کارم به این‌جا کشید٬به چرخ زدن توی مغازه‌ها و خرید زرق‌وبرق... آن‌قدر انعطاف دارم که خودم را مجبور کنم... تن می‌دهم به زن بودن... + تاريخ چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387ساعت 23:40 توسط خیاط باشی خدا تصمیمش را گرفته‌بود خدا تو را گرفته‌بود٬ امن یجیب می‌خواندیم٬ لب می‌زدیم٬ صدایمان گرفته‌بود٬ التماس می‌کردیم٬ نفرینشان گرفته‌بود٬ اشک می‌ریختیم٬ برگشتی نبود٬ خدا تصمیمش را گرفته‌بود... + تاريخ چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387ساعت 23:33 توسط خیاط باشی هوس فراموشی هوس دارم یک بار دیگر در اوج هیاهوی مهمانی‌ها خوابم ببرد٬ صبح که بیدار می‌شوم توی رختخوابم باشم و از همانجا داد بزنم: "مامااااان دیشب کِی خوابم برد؟کی منو بغل کرد؟؟" بعد که مامان تعریف می‌کند٬ شیرین بخندم که چقدر هیچ چیز یادم نیست... دلم فراموشی‌هایی از این دست می‌خواهد... + تاريخ چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387ساعت 23:11 توسط خیاط باشی تعبیر دارد؟ تا هفت پشت از خانواده ما٬ از هر طرف مادری و پدری٬ بیشتر از ۱۰ سال است کسی به سربازی نرفته! روزها فکرم نوشتن٬ خیاطی و کتاب‌ است٬ که هیچ ربطی به سربازی ندارند... آن‌وقت من دیشب خواب دیدم رفتم سربازی و باقی قضایا... پ.ن.قالب ترکیده! دلیلش را هنوز نفهمیدم، سوال نفرمایید! + تاريخ چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387ساعت 15:53 توسط خیاط باشی \| ترش و شیرین ساناز دامن عروس را پوشیده برای پرو٬ راه می‌رود دور سالن تا ما عیب‌های دامن را بگیریم٬ نخ‌های اضافی را قیچی کنیم یا جاهایی که تور کنار می‌رود را کوک بزنیم... طاها گردنش را کج کرده و با حسرت به ساناز نگاه می‌کند٬ میگوید: «مامااان؟ پس تو کی عروس می‌شی؟؟؟» در هیاهوی خنده‌ها طاها هنوز مات تصویر مادرش و من مات آرزوی ترش و شیرین یک کودک 4 ساله٬ در این فکرم که شاید این جدایی‌ها و وصل‌های دوباره٬ آرزوی برآورده شده یک طاها باشد که فقط دلش می‌خواسته مادرش عروس شود... + تاريخ پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387ساعت 15:30 توسط خیاط باشی با کافران چه کارت گر بت نمی‌پرستی تقویت می‌کنیم آن بعد شخصیتی‌مان را که شانه‌هایش را بالا می‌اندازد و سوت‌زنان می‌گذرد٬ به امید اینکه زمان یا شاید هم خود حکیمش دست ببرد توی ذهن آدم‌ها و تفکرات کپک زده‌شان را فرچه بکشد... ما که از کت‌وکول افتادیم! + تاريخ شنبه هفدهم فروردین 1387ساعت 2:19 توسط خیاط باشی \| همان‌که تو عزرائیلش نیستی... مطمئنم مرگ اصلی، همان‌که تو عزرائیلش نیستی، هزار بار شیرین‌تر از مردن‌های هر روزۀ من است! + تاريخ یکشنبه یازدهم فروردین 1387ساعت 0:25 توسط خیاط باشی ش ا د م ؟ من: خوبی؟ تو: آره٬ ممنون. یک هفته بعد: تو: زنده‌ای؟ من: اوهوم. یک هفته بعدتر: من: هی! تو: هوم؟ ... .. . از این فراموشیِ ناگزیر٬ شادم؟ + تاريخ پنجشنبه هشتم فروردین 1387ساعت 23:51 توسط خیاط باشی \| ...Remind me بعضی‌ وقتها که اعتماد‌به‌نفسم زیاد می‌شه٬ عکست رو می‌ذارم جلوم٬ ده دقیقه تو چشمات نگاه می‌کنم... اینجوری دست از بلند‌پروازی‌ برمی‌دارم! + تاريخ دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386ساعت 23:52 توسط خیاط باشی \| تعطیلات بیش از حد اینطور که پیش میره دانش آموزان باید امسال رو تکرار کنن! + تاريخ شنبه بیست و پنجم اسفند 1386ساعت 21:10 توسط خیاط باشی \| حسرت نیمه شب پارک چراغهایی با نور آبی یک نفر که نیست... + تاريخ سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386ساعت 23:5 توسط خیاط باشی \| Loved-up بوست دارم! + تاريخ یکشنبه نوزدهم اسفند 1386ساعت 16:41 توسط خیاط باشی \| 6- مثلاً همین امروز بالاخره یک‌روز از اینکه خودم را با وبلاگ و ایمیل و اس‌‌ام‌اس و این کوفت و زهرمارها به تو اثبات کنم خسته خواهم شد! + تاريخ پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386ساعت 12:6 توسط خیاط باشی 3- یادآوری بعضی‌ها "به من چه" شان قوی‌ست٬ بعضی‌های دیگر نه!هر روز باید یادشان بیاوری٬ که عزیز دل "به تو چه؟" + تاريخ پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386ساعت 11:57 توسط خیاط باشی 1- حتی خداوند هم از دست زنها خسته می‌شود! ماهی یکبار صدایش را می‌شنوم که فریاد می‌زند: « سرجدت دست از سر من بردار٬ دست کم 3 روز دور و بر من پیدایت نشود...» + تاريخ پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386ساعت 11:49 توسط خیاط باشی مجوز عبور -هی! کجا؟؟ : خبرنگارم! - شما کجاتون به خبرنگارها می‌خوره؟؟ : اونجام! پ.ن.خواهشمند است نظرات این پست را محض تنوع و پرورش استعدادهای به کار نیامده خود٬ فقط در قالب فیس(آیکون٬ شکلک٬...) بیان کنید٬اگر آیکونی در لیست نبود می‌توانید داخل کروشه توضیح دهید به این‌صورت: [خاراندن چانه] یا دونقطه فلان. + تاريخ دوشنبه سیزدهم اسفند 1386ساعت 16:20 توسط خیاط باشی \| مأموریت سربلند می‌کنی می‌بینی یک نفر دیگر هم دلت را شکست و رفت پی کارش!‌ + تاريخ یکشنبه دوازدهم اسفند 1386ساعت 18:24 توسط خیاط باشی \| بیچارگی محض هرچه زودتر همه راه و بیراهه‌ها رو امتحان کنی و به بیچارگی محض برسی٬ زودتر می‌میری! اینکه می‌گن "مرگ دست خداست" فقط یه شعاره واسه از زیر کار در رفتن٬ مرگ هم دست خودمونه! حتی بیشتر از تولد... + تاريخ سه شنبه هفتم اسفند 1386ساعت 1:56 توسط خیاط باشی \| درد نرسیدن به قله از آن کسانی است که اهل صعودند، رنج غرق شدن از آن کسی است که دل به دریا سپرده است. نادر ابراهیمی،آتش بدون دود + تاريخ جمعه سوم اسفند 1386ساعت 23:24 توسط خیاط باشی \| بوی گند سیاست دیروز خانم دکتر بعد از چند بار طفره رفتن بالاخره با یک آه جانسوز اعتراف کرد برادرش صلاحیتش تأیید شده، این وسط تکلیف ما روشن نشد که بخندیم یا فحش بدهیم! دعا دعا می کردم پرو لباسش تمام شود و برود، از بس که حال و هوای مزون با دین و سیاست ناسازگار است! کاش می شد این انتخابات را هم بردارند، من اصلاً حوصله ندارم! یکروزه سیاسی شدنِ آدمها حالم را به هم می زند، اتفاقاً همه هم برای افاضاتشان منبع موثق دارند! منابعی در حد رانندگان تاکسی یا صف شیر ونان... + تاريخ دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386ساعت 22:5 توسط خیاط باشی \| ماجرا این بود تو عاشق شدی هزار هزارتا دروغ گفتی من باور کردم هزار هزار بار عاشق شدم تو فارغ شدی حقیقت را آوار کردی بر سر من حق به جانب بالای سرم ایستادی که، بلند شو!ما باید عاقل باشیم! من بلند شدم... عقلم پاره سنگ برداشته بود عشقم مرده بود... + تاريخ یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386ساعت 0:2 توسط خیاط باشی \| اونجوری ها! لازم نیست همه آدمها رو توی صف خوب و بد بچپونی! آدمها یه سری شون اینجوری ان، یه سری شون اونجوری! اینکه کجا می رن هم، بهشت یا جهنم، اصلاً به تو مربوط نیست!اصلاً!! + تاريخ جمعه بیست و ششم بهمن 1386ساعت 23:0 توسط خیاط باشی \| ولنتاین نوشت ما هنوز پست ولنتاینمان نیامده، از اول صبح درد یک دقیقه ای داریم ولی خوب ... پای یک سری بحثهای تخصصی در میان است که اینجا جایش نیست...!! گفتند سزارین کنیم تا ۱۴ ، ۱۵ نشده ولی ما خودمان اصرار داریم به زایمان طبیعی!! اگر تا ۵ دقیقه دیگر آمد که هیچ وگرنه باید بماند تا سال بعد... + تاريخ پنجشنبه بیست و پنجم بهمن 1386ساعت 23:58 توسط خیاط باشی \| مرگ برگ آمریکا! سه چهار سالی تا نوبت سوادمان برسد سؤال نپرسیدۀ ذهنمان خاصیت این *برگ* بود و اینکه چه ضرری به آمریکا می زند و اصولاً برگ چه درختی بهتر است؟؟ زیاد طول نکشید تا الفبا به دادمان رسید وفهمیدیم جریان مرگ و برگ چیست! حالا بیش از بیست سال است که سؤال پرسیده نپرسیدۀ ذهنمان این است که، چه نفعی به من می رسد وقتی چشمانم را ببندم و نعره بکشم "مرگ بر آمریکا"؟ حالا با برگ یا بی برگ! + تاريخ دوشنبه بیست و دوم بهمن 1386ساعت 23:37 توسط خیاط باشی خرده شانسهای زندگی فکر می کنم با همین دلخوشی های سطح پایین هم می توان احساس خوشبختی کرد،همینکه مادرم پدرم نیست، خاله م عمه م نیست، عمه م مادرم نیست، پدرم سرپرستی م رو به پدربزرگم نداد یا همینکه هفته ای یکبار با خاله بیرون می روم وبیشتر مجبور نیستم! اگر پسر خاله م برادرم بود یا پسر عموم پسر خاله م بود فاجعه می شد ... اصلاً برگردیم از اول اول! به نظرم این نهایته خوشبختی منه که پدرم مادرم رو گرفت و مادرم پدرم رو ول نکرد و مادرم اول من را زایید و پدرم من را سر راه نگذاشت،...مهم نیست که احتمال همه این پیشامدها حول و حوش صفر باشد، بهتره که شکر گذار باشم و به خودم تلقین کنم که خوش شانسم! پ.ن. خیلی هم خوبم! + تاريخ شنبه سیزدهم بهمن 1386ساعت 16:26 توسط خیاط باشی \| فنر شاخدار! آنقدر این شاخها روی سرم سنگینی می کنند که حتی تصور اینکه یک آدم جدیدِ عجیب و غریب بخواهد توی ذهنم قدم بزند و زمین و زمان را به هم بدوزد، دیوانه ام می کند!! دلم معمولی می خواهد، خیلی خوب میشد اگر صاف بودم! یا حتی کج!! فنر بودن کشنده است... + تاريخ جمعه دوازدهم بهمن 1386ساعت 0:9 توسط خیاط باشی آه بی آه! دلم برای تو، بلکه بیشتر برای خودم می سوزد، که زندگی را اینهمه سخت، اینهمه غلط بازی می کنیم و هی راه و بیراه آه می کشیم از بازی روزگار. + تاريخ پنجشنبه یازدهم بهمن 1386ساعت 10:8 توسط خیاط باشی \| با چرخش کلید خویشتنداری من آغاز می شود. : باز خانه را بدون ناهار گذاشتی و رفتی؟؟کجایی از صبح؟؟؟ - چی میگی؟ناهار که آماده ست، فقط باید بپزم!! + تاريخ سه شنبه نهم بهمن 1386ساعت 21:30 توسط خیاط باشی \| آخر به چه گویم هست... زندگی باید همین دست و پا زدنهای همراه با دلهره باشد...بلکه از چیزی که نمی دانیم چیست رها شویم. + تاريخ دوشنبه یکم بهمن 1386ساعت 22:15 توسط خیاط باشی \| Romantic دست خودم نیست ،معده ام ضعيف شده!حرف عشق و عاشقي كه مي شود، به اسهال و استفراغ مي افتم... + تاريخ سه شنبه سی ام مرداد 1386ساعت 1:24 توسط خیاط باشی \| بهانه : پفک می خوای مامانی؟ - نه!! : بستنی چی؟همه مدلهاشو داره ها! - نه : چرا گریه می کنی خوب؟بگو چي مي خواي برات بخرم! - من زایمان بدون درد با حضور شوهر مي خوام!!همين الااااااااااان!! : + تاريخ چهارشنبه بیست و چهارم مرداد 1386ساعت 10:39 توسط خیاط باشی \| Silence چیزی برای ثبت ندارم، آن چيزي كه گلويم را چسبيده است،كلمه نيست! نفس است، بالانمي آيد... + تاريخ جمعه نوزدهم مرداد 1386ساعت 23:27 توسط خیاط باشی شکرگذاری عوامانه! فکرش را کردی اگر روی سرت ۳۲ تا دندان داشتی و توی دهنت هزاران شاخه مو ،چی می شد؟؟ پس خداراشکر کن که همه چیز سر جای خودش است! + تاريخ سه شنبه هجدهم اردیبهشت 1386ساعت 0:2 توسط خیاط باشی \| دیالوگ "زنها زود پیر میشن،می دونی چرا؟چون عروسک بازیشون هم جدیه،از دو سالگی مادرند!مادر خواهرشون،مادر برادرشون،بعضی وقتها هم مادر پدرو مادرشون..." باغهای کندلوس + تاريخ دوشنبه سیزدهم فروردین 1386ساعت 0:59 توسط خیاط باشی \| خدا؟ چقدر ....حرفهایم.......تنهایی.......بغض...ذهن.... قبل ترها این اطراف خدایی بود...هست هنوز؟ + تاريخ دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 17:23 توسط خیاط باشی